Intro Stoppen Forum Chatten Mijn gedacht

Omhoog
 

 

 

   
 

Medicatie

Vorige week bezocht ik een voorlichtingsvergadering van een AA-groep, ze hadden een dokter uitgenodigd.
Ik bezocht reeds verschillende vergaderingen waar dokters, therapeuten, psychologen hun visie kwamen brengen over verslaving, in dat geval alcoholverslaving.
Ze zijn het meestal eens over één zaak: 'Alcoholverslaving is een complexe ziekte'
En ten tweede: 'Er bestaat geen pilletje voor'
Wat ik zaterdag ook hoorde: 'Je kan van alcoholisme herstellen maar niet genezen' waarmee de dokter bedoelde dat je nooit meer normaal kan drinken. Eén glas betekent dat je voor een nieuwe herstelperiode staat.
Toch kunnen dokters en ontwenningscentra helpen. Ze kunnen helpen om te herstellen. Dikwijls bieden ze ook goede nazorg. De moeilijkheid is dat die nazorg levenslang nodig blijft, weinige alcoholisten houden het alleen vol.
Tijdens het herstel is medicatie noodzakelijk. Goede therapie zal echter streven naar een pillenvrije nieuwe start, eens de herstelperiode achter de rug is.
Ik denk dat we als leek moeten geloven in de hulp die we kunnen krijgen maar dat we verantwoordelijk zijn om de nodige voorzichtigheid aan de dag te leggen. Ik ben als de dood voor een nieuwe verslaving... deze van de pillen.
Wat niet wil zeggen dat sommige mensen het niet kunnen waar maken zonder hulp van bepaalde medicatie en dat moeten aanvaarden.
Je kan ook even de visie van dokter Ansoms nalezen i.v.m. de ontwenning. We lezen ook in zijn boek...
Voor een blijvende soberheid kent hij ook geen pilletje. Hij pleit voor volledige onthouding en merkt op dat (voornamelijk door de familie) dikwijls gevraagd wordt of er geen medicament bestaat dat kan beletten om te drinken en men denkt dan voornamelijk aan Antabuse.
Inderdaad wordt drinken op Antabuse chemisch zwaar bestraft. Een persoon die hierop drinkt krijgt een aantal zeer onaangename effecten. Dit medicament kan echter enkele ongewenste bijwerkingen hebben en mag slechts op voorschrift van de dokter en zeker met het medeweten van de alcoholist gegeven worden.
Eigenlijk verschuift men met Antabuse het probleem van 'drink ik nu, ja of neen' naar 'neem ik een pil, ja of neen'. Men meent dit bezwaar te kunnen opvangen door een inplanting wat theoretisch een beveiliging van zes maand geeft. Individueel zijn er echter grote verschillen in verband met resorptie en gevoeligheid (vele AA-ers hebben hierover hun verhaal). Maar zelf wanneer de inplanting goed werkt blijft de vraag nadat ze uitgewerkt is; een nieuwe of zal de alcoholist het beredderen?
Afgezien van de positieve resultaten zijn de successen globaal genomen pover, het is zeker geen mirakelmiddel. Vele alcoholisten beleven het als een dwangmiddel. Mijn inziens kan Antabuse wel een positief hulpmiddel zijn wanneer een positieve motivering aan het groeien is en wanneer men zich aanvankelijk zwak en onzeker voelt om het allemaal op eigen kracht te kunnen, kan men een beroep doen op Antabuse. Dit vertrekt dus vanuit een vrije keuze. Het betekend dat Antabuse niet genomen wordt als vijand maar als vriend.
Diezelfde of gelijkaardige middelen kunnen ook worden aangewend in gedragstherapie waar men, via herhaaldelijk drinken en de daaropvolgende ziekteverschijnselen wordt afgestraft en geleidelijk aan geconditioneerd wordt naar tegenzin voor alcohol. Men probeert dus een leerproces op gang te brengen. Theoretisch gaat men uit van de idee dat alcoholisme a.h.w. een slechte gewoonte is die men kan afleren door herconditioneren. Op gedragstherapeutisch terrein zijn er trouwens nog heel wat andere technieken, niet altijd zijn die louter gericht op het drinken zelf.
Hiermee komen we meteen terecht bij de vraag hoe de alcoholist zelf kan veranderen. Wij stelden vroeger immers reeds dat de alcoholist niet alleen maar drinkproblemen heeft maar zelf een drinkprobleem is (Vernella Fox). Wanneer een alcoholist niet meer drinkt louter ter wille van externe hulpmiddelen (Antabuse, inplanting, dwingende controle van familie...) is hij als iemand die op krukken loopt. Wanneer om één of andere reden die externe controle wegvalt zien wij vaak dat die 'chemisch nuchtere' alcoholist valt.

     navigatie

Vorige
Omhoog
Volgende

     gedachte
Bedankt voor je bezoek
   uw gedachte

naam
mailadres:

opmerking:

 

of via de reactiepagina

met dank, dsv


 

 Het is nog niet zo lang dat ik mijn mening moest bijsturen ivm 'andere therapieën'
De eerste jaren dat ik bij AA was hield ik mij aan AA en enkel aan AA.
Nu nog ten andere.
Maar mijn weerzin tegenover andere instanties is weg.
Ze hebben allemaal hun waarde en psychiaters, therapeuten en hulpverleners hebben heel wat meer geduld met ons dan wij met hen.
Net als een alcoholist zijn probleem voortdurend 'zelf' wil oplossen doet een groep dat ook, en AA natuurlijk uiteindelijk ook.
Maar net zo min als ik het zonder hulp kan, kan mijn groep het ook niet zonder hulp, en AA in zijn geheel ook niet.
Het zou erg hoog-moedig zijn van AA te denken dat ze dat wel kunnen.
De hulpverlenings-sector geeft duidelijk gemakkelijker toe dat ze de hulp van AA kunnen gebruiken dan omgekeerd.
AA is voornamelijk een nazorg, en is zelden in staat helemaal alleen een alcoholist nuchter te krijgen, misschien 1 op 100.
De pro's kunnen heel wat gemakkelijker iemand nuchter krijgen, maar zelden iemand nuchter houden, misschien 1 op 100.
Elk doet zijn deel, we doen er goed aan samen te werken.
AA vraagt enkel van ons; ons niet te mengen, of te moeien met de pro's, hoe zij het doen is hun zaak, maar samenwerken dat moet kunnen.
dsv

 

 

Vorige Omhoog Volgende

Start ] Omhoog ] Algemeen ] Ontwenning ] [ Medicatie ] Meditatie ] Twaalf vragen ] AA ] Ayurveda ] Stan Ansoms ] SOSzelfhulp ] Al-Anon Alateen ]

   aanwezig 

 © 2001-2012*copyright